Koncert odbywa się w ramach tygodnia św. Franciszka. 

 Tekst: św. Franciszek z Asyżu
Muzyka: Maciej Prochaska (2025)

„Pieśń Słoneczna” jest w zamierzeniu kompozytora, świadomym i celowym powrotem do wczesnobarokowej formy oratorium zwanej dialogo, w której główna postać prezentuje ważne prawdy wiary, ubrane w alegorie i symbolikę natury. Pod względem muzycznym w zamierzeniu kompozytora utwór ma być w jakimś stopniu stopnieniem różnych epok w jedną opowieść muzyczną. Zespół instrumentów barokowych w sposób naturalny skłonił autora do archaizacji i ubrania tekstu Franciszka z Asyżu w barokowe quasi afekty i figury retoryczne.

Do pewnego stopnia „Pieśń Słoneczna” jest podróżą po historii muzyki europejskiej. Utwór jest zatem całkowicie tonalny z jednoczesnym wykorzystaniem skal kościelnych. Każde nawiązanie do historii muzyki, do barokowych technik, do gestów melodycznych, schematów harmonicznych jest celowe i ma pokazać uniwersalizm średniowiecznego tekstu Franciszka. Kompozytor starał się odnaleźć w barokowej wyrazowości nowe elementy wyostrzając niektóre figury retoryczne i obdarzając je romantyczną harmoniką. Pieśń Słoneczna jest eklektyczna, historyzującą z założenia, zachowawcza i jednocześnie nie pozbawiona gorzkiego uśmiechu. Jest też śmiertelnie poważna nawet w pozornie burleskowym Tańcu śmierci opartym na tematach zaczerpniętych z pieśni żałobnej „Dobry Jezu” oraz z „La Folia”. Kompozytor pragnie zapewnić, że nie udaje baroku muzycznego unikając zdobnictwa czy koloratur, pragnie pokazać możliwości barokowej retoryki muzycznej przefiltrowanej jednak przez wrażliwość człowieka epoki cyfrowo-filmowej.